L

Vijftig dus….een beetje een ongemakkelijke verjaardag, niet vanwege de leeftijd,  maar vanwege de reacties die het oproept. Ik hou niet zo van drukte rondom verjaardagen en maak er liever een gezellige dag van samen met de meiden. Vorig jaar gingen we een dagje naar Parijs en dit keer werd het Londen met (vooruit dan,  het is toch een kroonjaar) één hotelovernachting.

We waren keurig op tijd op het station,  konden nog even een praatje maken met de Arnhemse collega’s die ons naar Roosendaal zouden vervoeren en nestelden ons op een mooi plaatsje in de trein. De reis verliep voorspoedig tot even voor Roosendaal: een klap, geratel en een snelremming. En even daarna de woorden van de conducteur via de omroep: “Dames en heren,  we hebben zojuist een aanrijding gehad…” Op zo’n moment gaat er van alles door je heen: bezorgdheid over de reactie van de meiden; berusting in het feit dat het reisschema er heel anders uit gaat zien dan voorzien;  mezelf afvragen of ik me verdienstelijk kan maken voor mijn collega’s en medelijden met het slachtoffer en nabestaanden. De hulpdiensten waren heel snel ter plekke en we werden relatief vlot met een evacuatietrein naar Roosendaal vervoerd. 

image

In Roosendaal hebben we de tickets voor de Eurostar laten waarmerken,  zodat voor de Belgische collega’s duidelijk was dat we vertraging hadden opgelopen en hebben de eerstvolgende trein richting Brussel genomen. 
De Eurostar terminal is vergelijkbaar met die op een luchthaven,  compleet met bagage- en bodycheck en paspoortcontrole. Van de conducteur kregen we klapstoeltjes toegewezen en de belofte dat we na Lille in een afdeling konden plaatsnemen. Die afdeling bleek de eerste klas te zijn,  dus het grootste deel van de reis hebben we heerlijk comfortabel gezeten. We hebben trouwens niet veel gemerkt van extra controles rondom de Kanaaltunnel, op een paar bewapende militairen op het perron van Calais na.

image

Ons hotel in Londen lag op een paar minuten lopen van het station St. Pancras, in een rustige straat in Bloomsbury, zo weggeplukt uit de musical ‘My fair lady’. Echt een aanrader voor wie Londen wil bezoeken, compleet met Englisch Breakfast!

image

Nadat we ons hadden geïnstalleerd en opgefrist zijn we de stad ingegaan richting Westend. Ik had de meiden onderweg in de trein verteld over de verrassing die ik voor ’s avonds had geregeld: kaarten voor de voorstelling Thriller, in Lyric Theater. Zo leuk om onderweg al die typisch Britse,  herkenbare dingen tegen te komen: de telefooncellen, het Britisch Museum, de cabs en dubbeldekkers op straat. 

image

image

Na heerlijk gedineerd te hebben in een Italiaans restaurant in Westend liepen we naar het theater. We zaten op de voorste rij van het balkon waar we prachtig uitzicht hadden op het toneel. Alleen die stoelen…. die leken uit de tijd te stammen dat het theater gebouwd werd,  ergens in de 19e eeuw, bestemd voor mensen met benen waarvan de lengte de helft van die van mij was. De zitting was zo ondiep dat ik steeds het gevoel had op het puntje van de stoel te zitten.

image

Nu was dat ook wel het effect wat de voorstelling had, alle bekende songs van Michael Jackson en zijn broers en zus kwamen voorbij en werden meegezongen en geklapt door het publiek. Het was grandioos!

image

Na de show liepen we door de drukke stad terug naar het hotel, om uitgeput ons bed op te zoeken.

image

Ik wist niet dat ik het om 8.30 uur door mijn keel kon krijgen maar mijn ontbijt bestond de volgende ochtend echt uit ei met bacon, tomaat,  worst en witte bonen in tomatensaus.

image

Na dit voedzame ontbijt checkten we uit en liepen we richting Covent Garden. Daar hadden Zarah en ik jaren geleden heerlijke chocolademelkpoeder gekocht en we wilden kijken of die winkel er nog was. Hij was er en nadat we het nodige hadden ingeslagen liepen we verder rond over de Market voor een hernieuwde kennismaking.

image

Op een terrasje genoten we van een drankje met wat lekkers, waarna we met een bijzonder vervoermiddel, een tuktuk richting Oxford street gingen. Het verkeer in Londen is een nachtmerrie voor mensen die gewend zijn aan het feit dat auto’s aan de rechterkant van de straat rijden. Oversteken is een hachelijke onderneming, ondanks het feit dat de begripvolle Londenaren bij oversteekplaatsen ‘look left’, ‘look right’ of ‘look both ways’ op het asfalt gekalkt hebben. Meerijden in een tuktuk was nog veel verwarrender, zeker met onze ervaren ‘chauffeur’ die er alles aan deed om het ritje nog extra spannend te maken. We werden uiteindelijk veilig en heelhuids op de kop van Oxford street afgezet. Daar hebben we een genoeglijke uurtje doorgebracht met het bekijken van winkels en etalages.

image

Het leukste was de snoepwinkel die werkelijk alle smaken M&M’s, Oreo, Pringle en nog veel meer had. Na het nodige voor thuis te hebben ingeslagen en een snelle hap bij KFC liepen we terug naar het hotel om de trolley op te halen en verder naar het station. De terugweg verliep gelukkig zonder incidenten en binnen de geplande 5 1/2 uur waren we thuis. We hadden nog heel even de tijd om de mooie muurschilderingen op Brussel midi te bekijken met scènes uit Kuifje.

image

image

Het was jolly good om op deze manier mijn vijftigste verjaardag te vieren: goodbye London, we’ll meet again…

image